“က်မထိုင္မယ္ေနာ္ ”
က်ေနာ္ေကာ္ဖီေသာက္ေနရာမွေမာ႕ၾကည္.လိုက္ေတာ႕ လွလိုက္တဲ့ေကာင္မေလး အရပ္ကျမင့္ ျမင့္
က်ေနာ္ေကာ္ဖီေသာက္ေနရာမွေမာ႕ၾကည္.လိုက္ေတာ႕ လွလိုက္တဲ့ေကာင္မေလး အရပ္ကျမင့္ ျမင့္
ဆံပင္ကပုခံုးလည္ထိက်ေနသည္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္သူမကိုမသိေခ်။
" ဟုတ္ကဲ့ ထိုင္ပါ ...."
ေဘးကို လိုက္ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ စားပြဲအလြတ္ကအမ်ားၾကီး ဘာေႀကာင္႔ထိုင္ခ်င္ရပါလိမ့္၊
"က်မရွင့္ကိုေတာင္းပန္ ခ်င္ လို႕ပါ....ေနာ္.."
ဒါကေတာ႕ပို၍ ဆိုးသြားသည္။ က်ေနာ္မသိတဲ့သိပ္လွတဲ့ေကာင္မေလးက
က်ေနာ႕ကိုဘာေႀကာင္.ေတာင္းပန္လိုသည္ကို စဥ္းစား၍ မရ။
"ေနပါဦးခင္ဗ်ားလူမွားေနတယ္ ထင္တယ္...."
"က်မ မမွားပါဘူး ရွင္က ကိုမင္းေမာင္ စီမံကိုဒီလဆန္းကမွေျပာင္းလာတဲ အငယ္တန္းမန္ေနဂ်ာ
ေမာ္လျမိဳင္ကေျပာင္းလာတာ..က်မေျပာတာေတြ မွန္ပါတယ္ေနာ္...."
"ဟုတ္ပါတယ္.ဒါေပမဲ့က်ေနာ္ခင္ဗ်ားကိုမသိသလိုခင္ဗ်ားေတာင္းပန္ရေလာက္ေအာင္လည္း."
"ကိုမင္းေမာင္ ရွင္က က်မကိုမမွတ္မိဘူးကို က်မက ႏြယ္စင္သန္႕ ပါ ..
၀ယ္ေရာင္းဌာနကမန္ေနဂ်ာပါ..ရွင္.ထက္ ေလးရက္ေနာက္က်ျပီးမွအလုပ္၀င္တာပါ..."
က်ေနာ္စဥ္းစားမရ ခုခ်ိန္ထိမမွတ္မိေသး တခုခုေတာ႕ လြဲေနပံုရသည္။
"က်မရွင္႔ကိုေတာင္းပန္ခ်င္တာက လြန္ခဲ့တဲ့ (၇) ႏွစ္က ရွင့္ကိုပါးရိုက္မိ ခဲ့လို.ပါ..."
က်ေနာ္လန္႕သြားသည္။တစ္ခါက က်ေနာ့ကိုမိန္းမတစ္ေယာက္ပါးရိုက္ ခဲ့ဖူးသည္။
"ဒါဆို ...ခင္ဗ်ားက.... "
"ဟုတ္ပါတယ္ ကိုမင္းေမာင္...က်မက....ရွင္တို....... ကၽြဲမ ...လို.ေခၚတဲ့ မိသန္႕ ပါ....။"
ရွင္းေတာ႕လည္းေတြးစရာမလိုေအာင္...ရွင္းသြားခဲ့သည္။
"က်မလည္းေနာက္တစ္ႏွစ္ေလာက္ေနမွ...ရွင့္အျပစ္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ...
ကိုသိလာ ရတာပါ....ဒါေႀကာင္႕လည္း..ခုလိုလာၿပီးေတာင္းပန္တာပါ ...ေနာ္.."
"အင္း.........ႀကာခဲ့ျပီ ေနာ္.....က်ေနာ္လည္းေမ႕လိုက္ပါျပီဗ်ာ.....။"
တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ မေမ႕ ..မေန႕တေန႕ကလိုပင္....................
က်ေနာ္ (၁၀)တန္းႏွစ္၊အတန္းထဲမွာ....မာနတစ္ခြဲသားနဲ႕မည္သူကိုမွ် အေပါင္းသင္း
မလုပ္၊အရပ္ကျမင္႕ၿမင္႕၊သနပ္ခါးပါးကြက္ႀကားႏွင့္၊ေခါင္းႏွစ္ဘက္မွာက်စ္ဆံျမီးႏွစ္ထံုးအျမဲတမ္း
ခ်ည္ထားလို႕က်ေနာ္တို႕က ကၽႊဲမ လို.ေခၚသည့္ ေကာင္မေလးပင္။
ထိုကၽြဲမ ကိုအေသလဲႀကိဳက္တာက က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း မ်ိဳးမင္း..ေခၚပုလင္းဖင္။
သူ႕ရဲ႕ထူလြန္းေသာမ်က္မွန္ေၾကာင့္ ..ရရွိသည္.ဘြဲ.ပင္။တစ္ေန႕ေတာ႕ ပုလင္းဖင္က ကၽြဲမကို
စာလိုက္ေပးသည္၊ဒါကိုကၽြဲမက ဆရာၾကီးကိုသြားတိုင္ေတာ႕ ပုလင္းဖင္ချမာ..ေက်ာင္းကို သံုးပတ္
ပတ္ေျပးလိုက္ရသည္။ေနာက္ေတာ့ဒီေကာင္ ကၽြဲမ အေၾကာင္းကို...လံုး၀မဟေတာ႕ေပ၊
ကၽြဲမကိုလည္းဘယ္သူကမွ မစရဲ ၾကေတာ႕ေပေနာက္တပါတ္ေလာက္ မွာထင္တယ္
....ကၽြဲမ တို႕အပိုင္းမွာ မီးေလာင္တယ္နဲနဲေလး ေလာင္တာေပမဲ့ က်ေနာ္တို႕အုပ္စုက ကၽြဲမတို႕အိမ္
ကို၀ိုင္းျပီးကာကြယ္ေပးၾကသည္၊လန္႕ၿပီးေမာေနေသာ ကၽြဲမ အေမကိုေဆးခန္းပို႕ေပးႀကသည္။
သည္ေက်းဇူးက က်ေနာ္တိုု႕အုပ္စုႏွင့္ ကၽြဲမ ကိုအဆင္ေျပေစခဲ့သည္၊
ပုလင္းဖင္ႏွင့္ ကၽြဲမတို႕လည္းရင္းႏွီးသြားၾကသည္။ဇတ္လမ္းကရပ္မသြား၊ မၾကာခဏဆိုသလို
ကၽြဲမကက်ေနာ္တို႕စားဖို.မုန္႕တီတို႕ေခါက္ဆြဲတို႕ယူလာေပးသည္။
"မင္းေမာင္ ကၽြဲမကို တေယာက္ ေယာက္က ႏွင္းဆီ ပန္းတစ္ပြင္
.ေန႕တိုင္းခံုထဲမွာလာလာထည္႕ထားတယ္တဲ့...."
"အင္းေနာက္တစ္ေယာက္ေတာ႕ ေက်ာင္းပတ္ေျပးေနရဦးမယ္...ေဟ႕ ပုလင္းဖင္
.မင္းလား...ဒီတခါေတာ့...( ၅ )ပါတ္ျဖစ္မွာေနာ္....။"
ပုလင္းဖင္ က်ေနာ.ကိုစိုက္ၾကည္.ျပီး
."....မင္းငါ.ကိုစာတေစာင္ေလာက္ေရးေပးပါလား...
ငါ..မိသန္႕ကိုေပးမလို. ..မင္းက အေရးေကာင္းတယ္...ေနာ္..ကူညီပါကြာ..."
"ဒါဆိုႏွင္းဆီပန္းေတြထားထား ေနတာမင္းေပါ႕ .."
"ေရးေပးပါကြာ....ငါတကယ္ေၾကြေနလို.ပါ....."
က်ေနာ္သူ႕ကိုသနားသြားသည္။
"..ေအးနက္ျဖန္ငါေရးခဲ့ ေပးမယ္..မ်ိဳးမင္း နင္ျပသနာေတာ့မတက္ေစနဲ႕ ..."
အဲဒီညက က်ေနာ္ေသေသခ်ာခ်ာေရးေပးလိုက္သည္......က
မိသန္႕ ...ေရ....
ငါေလ...နင္႕ကို ခ်စ္တယ္ ဆိုတာ
ႏွင္းဆီပန္းေလးေတြေတာင္ သိေနပါျပီ...
မခ်စ္ ရင္ေတာင္..မမုန္းလိုက္ပါ နဲ႕ ေနာ္...
တခုခုေတာ႕ ျပန္ေျပာပါ....
ခ်စ္ေနရတဲ့..
...ကိုမင္း။
"ေရာ....မ်ိဳးမင္း စာကိုအဲဒီအတိုင္းကူးေနာ္.....ကဗ်ာဆန္ဆန္ေလးေရးထားတာ..".
ပုလင္းဖင္..ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္သြားသည္။စာရြက္ေလးကိုတယုတယ ယူ၍ထြက္သြား သည္။
ေနာက္တစ္ေန႔..ရာဇ၀င္တြင္မည္႕ေန႕ေပါ.......က်ေနာ္အခန္းထဲမွာ..ပံုဆြဲေနတံုး.....
``မင္းေမာင္ အျပင္မွာထြက္ ႀကည့္ပါဦး..´´
စကားသံေၾကာင္႕ က်ေနာ္ ထြက္ ၾကည့္ လိုက္ေတာ႕ ေကာင္မေလး သံုးေလး ေယာက္နဲ႕
ေကာင္ေလး သံုးေယာက္..အခန္း၀မွာကပ္ထားေသာစာရြက္တစ္ရြက္ကို ႀကည္႕ၿပီးရီေနၾကသည္။
က်ေနာ္စိတ္၀င္စား၍ ထြက္ၾကည္.လိုက္ေတာ႕ ......
မင္းေမာင္.....
နင္လိုက္ျပီး မေျပာနဲ႕ ေနာ္....
ငါလည္းနင္႕ကို...ခ်စ္ပါတယ္...ဟာ..
ခ်စ္မိတဲ. ...............
မိသန္႕ ။
က်ေနာ္႕နံမည္တပ္ေရးထားေသာမိသန္႕လက္ေရးနဲ.စာ...ဘာလို႕သည္မွာကပ္ထားရတာ လည္း။
သည္အေျဖကိုသိသူမွာ..မ်ိဳးမင္းတစ္ေယာက္ဘဲရွိတယ္။ထိုအခိုက္........
"နင္ေတာ္ေတာ္...ေအာက္တန္းက်ပါလားမင္းေမာင္........"
က်ေနာ.ေနာက္မွမိသန္႕အသံေႀကာင့္ လွည္႕အၾကည္႕ .......
“...ျဖန္း ” ...ကနဲ မ်က္ႏွာမွာ ....ပူသြားသည္.....
မိသန္႕က်ေနာ့္ကိုတြန္းဖယ္ျပီးစာရြက္ကိုဆုတ္ယူကာ ေက်ာင္းထဲမွထြက္ေျပးသြားသည္။
ထိုအခ်ိန္မွစ၍ မိသန္႕အားမျမင္ရေတာ့ ေပ။ထို႕အတူဇတ္လမ္းဖန္တည္းရွင္...ပုလင္းဖင္လည္း
ေပ်ာက္ခ်င္းမလွေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။
က်ေနာ္သာအေျခာက္တိုက္ ပါးရိုက္ခံခဲ့ရသည္။
ယခုထိုမိန္းခေလးကက်ေနာ့ေရွ.မွာျပံဳးျပံဳးေလးထိုင္ေနသည္။ယခင္ကနဲ႕မတူ လွလို႕။
“ ဟိုတုန္းက က်ေနာ္ဘာမွ မသိ ခဲ့ရပါဘူး ..........”
"က်မသိျပီးပါျပီ.....ကိုမင္းေမာင္ ဘာမွမသိဘူးဆိုတာ..ဒါေၾကာင္႕လည္း
ခုလိုလာေတာင္းပန္တာေပါ...က်မကို ခြင္႕လႊတ္တယ္မဟုတ္လား.ကိုမင္းေမာင္.."
" ႀကာခဲ့ျပီဘဲ...က်ေနာ.စိတ္ထဲ အမွတ္မထားပါဘူး ..မႏြယ္သန္႕စင္...."
" မေမာဘူးလားကိုမင္းေမာင္..ေက်ာင္းေနဘက္သူငယ္ခ်င္းေတြကုမၼဏီတစ္ခုထဲမွာလာေတြ႕ေနတာ
ဒီေလာက္စိမ္းကားေနရလားက်မကိုႏြယ္.ျဖစ္ျဖစ္..မိသန္႕ၿဖစ္ျဖစ္....တခုခုေခၚလို႕ရပါတယ္...ေနာ္...."
အဲ့သည္က စျပီး က်ေနာ္...သူ.ကို ႏြယ္ ...လို. တစ္လံုးတည္းေခၚျဖစ္သြားသည္။
အမည္ႏွင္႕ လိုက္ေအာင္ပင္ ႏြယ္သည္ က်ေနာ႕ႏွလံုးသားကို ရစ္ပတ္သြားခဲ့သည္။က်ေနာ့္
မ်က္စိထဲတြင္ ႏြယ္သည္ဘာ၀တ္၀တ္လွသည္။ႏြယ္ဘာေျပာေျပာနားေထာင္၍ေကာင္းေန၏ ႏြယ္ ႏွင့္
တူတူသြားလွ်င္.....ေနရာတိုင္းသည္ သာယာေနသည္။ေန႕လည္တိုင္းက်ေနာ္တို.ထမင္းအတူစားျဖစ္
ၾကသည္။ ႏြယ္ကလည္း..ေန.တိုင္းက်ေနာ႕အတြက္..ဟင္းကိုအပိုထည္.လာတတ္သည္။
ညေန ခင္း.. ႏြယ္ ျပန္လွ်င္ က်ေနာ္ က အိမ္ထိလိုက္ပိုသည္႕တာ၀န္ ကိုယူတတ္လာသည္။
က်ေနာ္တို႕ရံုးခန္းက ေကာင္မေလးေတြႏွင္႕ စေနာက္ေနသည္ကို...ႏြယ္ေတြ႕သြားလွ်င္
စိတ္ေကာက္တတ္လာသည္။က်ေနာ္႕ကိုစကားမေျပာေတာ႕က်ေနာ္ႏွင္႕ထမင္းအတူမစားေတာ႕၊ေခ်ာ့ႏိုင္
လြန္းမွစိတ္ေကာက္ေျပသ ေနာက္ေတာ႕ အေခၚေလးေတြကေျပာင္းလာႀကသည္။
က်ေနာ္က ေလးနေစလို. ဆိုကာ ႏြယ္ေလး လို.ေျပာင္းေခၚခဲ.သလိုပင္ ႏြယ္ေလးကလည္း
ေခၚရတာေမာတယ္ ဆိုတဲ့အေႀကာင္းျပခ်က္နဲ႕ က်ေနာ့္ကို ကိုမင္းေမာင္ အစား ေမာင္ လို႕
တစ္လံုးေခၚခဲ့သည္။ ေက်ာင္းတုန္း ကအေႀကာင္းေတြက်ေနာ္ျပန္ေျပာဖို႕ႀကိဳးစားတိုင္း .....
``မေျပာပါနဲ႕ လား ေမာင္ရယ္ ႏြယ္ေလးမၾကားခ်င္ ေတာ.ဘူး ႏြယ္ေလးေနရခက္လို.ပါ .....´´
ဒါေၾကာင္.လည္းမေျပာျဖစ္ၾက။က်ေနာ္ ႏြယ္ေလးကိုခ်စ္ေနမိတာကို
ဖြင္႕ေၿပာဖို႕ၾကံစည္တိုင္း လက္သံေျပာင္ေသာ ႏြယ္ေလးကိုက်ေနာ္လန္႕ေနမိသည္။က်ေနာ္တို႕
ႏွစ္ေယာက္ကို မန္ေနဂ်ာႀကီးကပင္လွ်င္.ကိုမင္းေမာင္တို႕က ခ်စ္သူေတြလားလို.ေမးလာသည္။
ဒါေၾကာင့္
"ႏြယ္ နက္ျဖန္ ေစာေစာလာႀကိဳမယ္ေနာ္...မနက္ေကာ္ဖီ တူတူေသာက္ခ်င္လို."
" ေကာ္ဖီမ်ားကိုမင္းေမာင္ရယ္ က်မ ေဖ်ာ္လာမွာေပါ့ ဒါမ်ား ........"
ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ ႏြယ္ေလးကို ..ေျပာစရာလည္း ရွိလို႕ပါ...."
က်ေနာ့စကားအဆံုးမွာ ႏြယ္ေလး ကေလွ်ာက္ေနေသာေျခလွန္းမ်ားကိုရပ္ပစ္လိုက္သည္။
က်ေနာ့ မ်က္လံုးမ်ားကိုေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လိုက္ျပီး.....
" ေမာင္.. မနက္ျဖန္ က်မကို... ခ်စ္တယ္.. လို႕ ေျပာမွာလား....ေမာင္....
က်မတို႕ဘ၀အတြက္.. အေရးႀကီးတဲ့စကားမ်ိဳးကိုေကာ္ဖီတစ္ခြက္တိုက္ျပီးေျပာမလို႕လား..
က်မရဲ. ႏွလံုးသားက..ေကာ္ဖီဆိုင္ ေလးထဲမွာဘဲ...အလဲ အလွည္ လုပ္ရေတာ့ မွာလား ...
က်မေမ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ ...အိပ္မက္က...အဲသည္လို မ်ိဳးမဟုတ္ခဲ့ တာအမွန္ပါ....
က်မက ေမာင္က်မကို... တခမ္းတနား..ဖြဲ႕ႏြဲ႕ထား တဲ့..........
ေတာ္ပါျပီ က်မဆက္မေျပာရဲေတာ့ဘူး......."
"က်ေနာ္က ..သည္လိုသေဘာမ ဟုတ္ပါဘူး ...."
“က်မ လည္းသိပါတယ္...ေမာင့္ စိတ္ကို.....ေမာင္...ျပန္ေတာ့ ေနာ္...
က်မသိပ္ျပီး ရွက္ေနလို.ပါ ...နက္ျဖန္မွ ရံုးမွာဆံု ရေအာင္ေနာ္...ေမာင္...”
ထြက္သြားေသာႏြယ္ေလးကို က်ေနာ္ရပ္ျပီးႀကည္႕ေနမိသည္။ အိမ္ကိုဘယ္လိုျပန္
ေရာက္လာသည္ကိုပင္မမွတ္မိ ညထမင္းလည္းမစားႏိုင္ေခ်။ႏြယ္ေလး လည္းသိ ေနေသာက်ေနာ႕
အခ်စ္ကို ႏြယ္ေလးလက္ခံေအာင္က်ေနာ္ႀကိဳးစားရပါမည္။
ဖုန္း ဆက္ျပီးေျပာလွ်င္ လံုး၀မရဲ။တစ္ခုဘဲရွိေတာ.သည္စာေရးျပီးေပးလွ်င္.........
က်ေနာ္အရြယ္ႏွင့္ရီးစားစာေရးရသည္မွာသိပ္ေတာ.မလြယ္။တညလံုးတစ္ေစာင္ျပီးတစ္ေစာင္ေရး
သည္ ေနာက္ေတာ့.ျပန္ဖတ္သည္...အဆင္ကမေခ်ာ.ႏြဲ႕လြန္းသည္ ၾကမ္းလြန္းသည္..ရိုးလြန္းသည္
.ႏုလြန္းသည္ ..စသျဖင့္စိတ္ႀကိဳက္ကမရေပ။မနက္ ေလးနာရီေလာက္မွာေတာ.ရင္ထဲက
အတိုင္းေရးခ်လိုက္သည္။
ႏြယ္ေလး ....
က်ေနာ္ ႏြယ္ေလးကို ခ်စ္မိေနတာ ႀကာပါျပီ...
ႏြယ္ေလးရဲ့ ေမတၱာ ကို လည္း ေမွ်ာ္လင္႕မိပါသည္။
က်ေနာ့္ဘ၀တခုလံုးကို...ႏြယ္ေလး ဆီမွာ..အပ္ႏွံလိုက္ပါတယ္
ခ်စ္တယ္ဆိုတာထက္ပိုျပီး....ခ်စ္မိေနလို႕ပါ....
ႏြယ္ေလးကို.....ေမွ်ာ္လင္႕ေနမည္
မင္းေမာင္။
ခပ္တိုတိုေလးေရး၍စာအိပ္မွာထည့္လိုက္သည္။ေမွးကနဲအိပ္ပ်ာ္သြားျပီးႏိုးေတာ႕(၈)နာရီခြဲေနျပီ။
ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးရံုးခြဲေရွ႕အေရာက္သုတ္ေျခတင္ခဲ့သည္။
အ၀မွာ... ႏြယ္ေလးက်ေနာ့ကိုရပ္ေစာင့္ ေနတာျမင္မွ....ရင္ေအးသြားသည္။
" ဆရာၾကီး...ဒီေန႕ ေနာက္က်တယ္...ေနာ္.....|"
" ဟုတ္တယ္..ညက အိပ္တာေနာက္ က်သြားတယ္... ေရာ႕ ႏြယ္ေလး ....."
ပန္းေရာင္စာအိပ္ေလးကို...လွမ္းေပးလိုက္ေတာ့ ႏြယ္ေလးက.....
" က်မ...ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္လိုက္ ပါ့မယ္ ေမာင္......"
က်ေနာ္ႏြယ္ေလးအပါးမွ..ခပ္သြက္သြက္ထြက္လာခဲ့သည္။စိတ္ထဲမွာ.. မိန္းကေလး ကရင္မတံုဘဲ...
ရင္ခုန္ေနေသာ..က်ေနာ.အျဖစ္ကိုအံ့ၾသေနမိသည္။စားပြဲမွာထိုင္ျပီး သူမ က်ေနာ္.ကိုဘယ္လိုတံု႔
ျပန္မလည္း စဥ္းစားေနတုန္း...
တီ.........တီီ......ရုတ္တရက္မည္လာေသာဖုန္းသံေႀကာင့္ လန္႕သြားသည္။
" ဟုတ္ကဲ့....က်ေနာ္ မင္းေမာင္ပါ...."
"က်ေနာ္ပါကိုမင္းေမာင္ ......´´
ဂ်ာႀကီးရဲ.အသံ၊....ႏြယ္ေလးမဟုတ္ေသး။
"ဟုတ္ကဲ့ ေျပာပါခင္ဗ်ာ.. ´´
MD ေရာက္ေနတာသိတယ္ေနာ္..ခင္ဗ်ားအလုပ္ ၀င္ျပီးကတည္းက...MD ဦးမ်ိဳးေဆြ ..နဲ.
မေတြ႕ရေသးဘူးေလ..အဲဒါနက္ျဖန္ ေန႕လည္ ခင္ဗ်ားသူနဲ႕ ေတြ.ဖို႕က်ေနာ္..
စီစဥ္ထားတယ္..ေနာ္...."
" ဟုတ္ကဲ့ ပါ ..က်ေနာ္..ေတြ႕ဘို႕အသင့္လုပ္ထားပါ့မယ္....."
" အင္း....ဒါဘဲေနာ္ .".
.ဟူး........ သက္ျပင္းရွည္ႀကီးခ်လိုက္မိသည္။
ႏြယ္ေလးအေႀကာင္းထိုင္စဥ္းစားျပီး ငိုင္ေနမိသည္မွာထမင္းစားခ်ိန္အထိပင္။
က်ေနာ့ စိတ္ထဲတခုခုမွားေနသည္ဟုခံစားမိလာသည္။ထမင္းခ်ိန္ဆိုလွ်င္ လက္ပန္ပင္ဇရက္က်သလို
ညံစည္တတ္ေသာ..အျပင္ဘက္ရံုးခန္းမွေကာင္မေလးေတြအသံက ကေန႕တိတ္ဆိတ္ေနသည္။
က်ေနာ္ထြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့၀န္ထမ္းေကာင္မေလးေတြရဲ့မ်က္ႏွာက အၾကည့္ကထူးျခားေနသည္။
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ထလါျပီးက်ေနာ့ကို...မ၀ံ့ မရဲ ႏွင္.အနားကပ္လာျပီး...
" ဆရာ..၀ယ္ေရာင္းဌာန..ေရွ.ကေၾကာ္ျငာ ဘုတ္မွာ ဆရာ.နံမယ္နဲ႕စာ....."
" ေတာ္ေတာ့ ငါနားလည္ျပီ .." ..
က်ေနာ္ထူပူျပီးေျပးဆင္းလာသည္မွာ...၀ယ္ေရာင္းဌာနေရွ႕သို႕ဘယ္လိုေရာက္
လာသည္ကိုပင္....မသိ။ေႀကာ္ျငာဘုတ္ေရွ႕တြင္..၀န္ထမ္း ေလး ငါး ဦးရီ၍ဖတ္ေနေသာစာရြက္
ကိုႀကည့္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ႕မ်က္လံုးေတြ ျပာသြားသည္။
ေႀကာ္ျငာဘုတ္ေပၚကတင္ဒါစာရြက္ႏွစ္ရြက္ေအာက္မွာ ဒီမနက္ကမွ က်ေနာ္ႏြယ္
ေလးကိုေပးလိုက္ေသာ က်ေနာ့ရဲ့စာ... မူရင္းေတာ့မဟုတ္...မိတၱဴ။ဘုတ္ကလည္းသံဇကာတပ္
ေသာ့ခတ္ထား၍စာရြက္ကိုယူ၍ မရေပ။
မိတၱဴေတြ ဘယ္ေလာက္ပြား၍ လိုက္ကပ္ထားမည္ကိုက်ေနာ္မေတြးရဲေတာ့။
က်ေနာ္အခန္းသို႕ ျပန္ျပီး ငူငူႀကီးထိုင္ေနမိသည္။
က်ေနာ္၏ဂုဏ္သိကၡာ.....အရွက္....ကိုယ္က်င့္တရား...ျပီးေနေတာ႕ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ရဲ့
မာန...အားလံုးေရစုန္ေမ်ာကုန္ေလျပီ။တယ္လီဖုန္းသံေႀကာင့္က်ေနာ္ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။
ထင္သည့္အတိုင္းပင္.......
" ကိုမင္းေမာင္....ရွင္နားေထာင္ေနလား....ရွင္႕စိတ္ထဲမွာ....မိန္းမပ်ိဳတစ္ေယာက္
ရဲ့ အရွက္နဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာ...သူရဲ.မာန....အဲဒါေတြအတြက္...ပါးတစ္ခ်က္ရိုက္လိုက္
ရံုနဲ႕ ေက်နပ္သြားမယ္ထင္ေနတာလား...ဒီလိုေန႕ကိုက်မေစာင့္ ေနတာ...( ၇ )ႏွစ္
ေတာင္ရွိျပီ။ဘယ္လိုေနလည္း....ကိုမင္းေမာင္..ခ်ိဳရဲ့လား....ဟင္း...ဟင္း.."
ႏြယ္ေလးရဲ့ ေနာက္ဆံုးရီ သံနဲ.အတူ....
အရွိန္အဟုန္ျဖင္႔တိုး၀င္လာေသာျမွားတစ္စင္းသည္
...က်ေနာ. ရင္ဘတ္ကိုထိုးေဖါက္၍ ႏွလံုးသားကိုနက္ရွိဳင္းစူနစ္ စိုက္၀င္သြားေတာ့သည္။
ထိုျမွားသည္....ကား
တခါက စူဠသုဘဒၵာ ၏ေစခိုင္းခ်က္အရ ေသာနဳတၳိဳရ မုဆိုး ဆႏၵန္ဆင္မင္းကို...ပစ္ခြင္းခဲ့ေသာ
ျမွားကဲ.သို.ပင္ အသြားထက္၍အဆိပ္ ပ်င္းလွပါေပသည္။
ထိုေန႕ကက်ေနာ္...တရံုးလံုးလူကုန္မွအိမ္သို.ျပန္ခဲ့သည္။လမ္းတေလွ်ာက္ေတြ႕ ေသာ
လူတိုင္းသည္က်ေနာ့အားသေရာ္ေလွင္ေျပာင္ေနသည္ဟုခံစားေနမိသည္။နားထဲမွာလူတို႕၏ေလွာင္
ေျပာင္ေနေသာရီသံ မ်ားသာၾကားေနရသည္။ႏြယ္ေလး၏ နာက်ည္းေသာအသံမ်ားကနားထဲမွတညလံုး
မထြက္ေပ။ေနာက္တစ္ေန႕မနက္မွာေတာ့က်ေနာ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္းက်ေနာ္အလုပ္ထြက္စာကို
က်ေနာ္၇ံုးသို.ပို႕လိုက္ေတာ႕သည္။အိမ္ထဲမွာတေယာက္တည္းအရုပ္တစ္ရုပ္လိုထိုင္ေနတုန္း
တံခါးေခါက္သံေႀကာင့္ဖြင့္ ေပးလိုက္ေတာ႕မန္ေနဂ်ာႀကီး။ ..
".ကဲ ကိုမင္းေမာင္ေရ.. MD- ဦးမ်ိဳးေဆြ က ခင္ဗ်ားကိုေတြ႕ခ်င္လို႕တဲ့လိုက္ခဲ့ေပးပါဦး..ခင္ဗ်ား
ထြက္စာလည္း သူ.ကိုတင္ျပထားပါတယ္။သူက ခင္ဗ်ားကို သူ႕အိမ္အေရာက္ ရေအာင္ေခၚခဲ့ပါဆိုလို႕
က်ေနာ္ျငင္းေနလွ်င္တမ်ိဳးထင္မည္စိုး၍ ဂ်ာႀကီး ႏွင့္အတူလိုက္ခဲ့ရပါေတာ့သည္။
MD ဦးမ်ိဳးေဆြ အိမ္ေရာက္ေတာ့
"MD ကခင္ဗ်ားကို တစ္ေယာက္ ခ်င္းေတြ႕မယ္တဲ့ ဧည္႕ခန္းမွာခဏေစာင္႕လိုက္ေနာ္..ကိုမင္းေမာင္"
ခမ္းနားသပ္ရပ္ေသာဧည့္ခန္းကို လိုက္ၾကည္႕ေနစဥ္..အေနာက္မွ....
" ဘာေတြလိုက္ၾကည့္ ေနတာလည္းသူငယ္ခ်င္း...."
ၾကားဖူးေနေသာအသံမို႕လွည့္ ႀကည့္လိုက္ေတာ့
" ..ဟင္..ပုလင္းဖင္.... မင္းက...."
"မင္း...ငါ.ကိုပုလင္းဖင္လို႕ ေခၚလို႕မရေတာ.ဘူးကြ...ငါကမင္းတို႕ရဲ့ MD..ေလ......ဒီ ကုမၼဏီက ငါ့ရဲ့
ေယာကၡမ ပိုင္တာ..မိန္းမကငါ့ နံမည္မ်ိဳးမင္းကို...မ်ိဳးေဆြလို႕ေၿပာင္းထားတာေလ......."
" မင္းဘာေကာင္ဘဲျဖစ္ေနေန...ငါကေတာ.မင္းကိုသတ္ပစ္ခ်င္ေနတာ...."
" ငါ့ အျပစ္ကို ငါသိပါတယ္....ဒါေႀကာင့္လည္းငါ ျမန္မာျပည္ျပန္လာတာကြမင္းတို.ႏွစ္ေယာက္လံုးကို
..ငါဘဲအလုပ္ခန္႕ခဲ့တာကြ ငါကဒီေန႕မင္းတို႕ကိုရွင္းျပမလို႕စီစဥ္ထားတာ
မင္းတို႕ကျပသနာျဖစ္ျပီးေနျပီ"
" အဲဒါေတြထားလိုက္ မင္းဘာေၾကာင္႕ ကၽြဲမ နဲ. ငါ့ကိုဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕
ျပသနာရွပ္ေအာင္လုပ္ခဲ့ရတာလည္း........"
" ေသမွာေႀကာက္လို႕ ေပါ့ကြ ငါ့အသက္ေသမွာေၾကာက္လို႕
မင္းမွတ္မိမွာေပါ့ အဲဒီေန႕က မင္းေရးေပးတဲ့စာကိုငါမကူးေတာ့ဘဲ မင္းေရးေပးတဲ့ အတိုင္း
မနက္အေစာႀကီးငါသြားေပးတာ.....ငါေရာက္သြားေတာ့ သူကအိမ္ေရွ႕မွာပန္းေတြညွပ္ေနတာ......
ငါကစာလည္းထုတ္ေပးလိုက္ေရာ..
ျမန္လိုက္တာေမာင္..သူငါ့ ရင္ဘတ္ကိုဆြဲ.....ကပ္ေက်းနဲ.ခ်ိန္ျပီး
နင္ဘာအခ်ိဳးခ်ိဳးတာလည္းတဲ့ ငါလည္းေၾကာက္ျပီး...
ငါေပးတာမဟုတ္ပါဘူးမင္းေပးတာပါလို႕ ေျပာလိုက္မွ ....သူကလႊတ္ေပးတာ
.ေနာက္ သူစာကိုဖတ္ျပီး ..ခဏေစာင့္ဆိုျပီး အိမ္ထဲမွာစာ၀င္ေရးျပီးငါ့ကို
မင္းအတြက္ဆိုျပီးစာျပန္ ေပးလိုက္တာ
ငါ.မွာ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္..ရွက္လည္းရွက္..ေဒါသလည္းထြက္ျပီးသူ.ျပန္စာကို
ယူျပီးျပန္လာရတာ...
မင္းကိုလည္း အဲဒီစာငါသြားမေပးရဲေတာ႕မင္းက...ေက်ာင္းေစာေစာလာတတ္
တာသတိရျပီး အခန္းတံခါး၀မွာကပ္ထားေပးခဲ့တာကြ"
က်ေနာ္စဥ္းစားႀကည့္ ေတာ့သူေျပာတာေတြကျဖစ္နိဳင္သည္။ဘာကဘယ္လိုလြဲ
ျပီးထိုစာကိုက်ေနာ္မျမင္ခဲ့ခ်င္းျဖစ္မည္။
" ငါလမ္းတ၀က္ေရာက္မွ စိတ္မခ်လို.ျပန္လာေတာ့ အခန္း၀မွာ မင္းကို...သူပါးရိုက္
တာျမင္လိုက္ရတယ္ ငါလည္းအမွဳကထင္တာထက္ပိုၾကီးျပီဆိုတာသိလိုက္ရေတာ့
တခ်ိဳးထဲေျပးလိုက္တာ..ရန္ကုန္ကငါ့ဘႀကီးအိမ္အေရာက္ဘဲ"
" ေအာ္ ဒါေႀကာင့္မင္းတို႕ ႏွစ္ေယာက္လံုးတူတူေပ်ာက္သြားၾကတာကိုးဒီမွာမင္းကိုေတြ႕ၿပီး
ႏြယ္စင္သန္႕က မင္း ကိုလာျပီးလံုးတဲ့အခ်ိန္....မင္းကဘာမွမသိဘူးေျပာတာကို
....ႏြယ္စင္သန္႕ကမင္းလိမ္ေျပာတယ္လို႕ထင္ခဲ့တာတဲ့ကြ......."
" ဟင္..မင္းကိုဘယ္သူေျပာျပလည္း...”..
“ ငါမနက္ကတည္းက သူနဲ.ေတြ.ျပီးရွင္းျပျပီးျပီ..ကြ......"
"ဒါဆို ဒီကိစၥ အျဖစ္မွန္္ေတြ အကုန္လံုး သူသိသြားျပီေပါ့ "
ရုတ္တရက္ေနာက္မွအသံထြက္လာတဲ့နြယ္အသံ
" ဟုတ္ပါတယ္..ေမာင္ က်မ အားလံုးကိုသိျပီးသြားပါျပီ......ျပီးေတာ.ေမာင့္ကို
အႀကိမ္ႀကိမ္ ကံသံုးပါးနဲ႕ ပစ္မွားေစာ္ကားမိခဲ့တဲ့ေမာင့္ကို.....က်မရွိခိုးျပီး
ေတာင္းပန္ပါတယ္ေမာင္....က်မကိုႀကိဳက္တဲ့အျပစ္ေပးပါ........"
" အာ...မဟုတ္တာဘဲ ..ႏြယ္ေလး..ေမာင္က ႏြယ္ေလးဘာ လုပ္လုပ္ခြင္႔လႊတ္ ျပီးသားပါ ထ..ထ .'
.. က်ေနာ္ကေျပာေျပာဆိုဆိုႏြယ္ေလးရဲ႕လက္ကိုဆြဲထူ ၍ထေစလိုက္သည္။
ေဟ့ ေကာင္ ဒီမွာ မင္းတို႕ MD တေယာက္လံုးရွိတယ္ကြ။
" ရွိရွိ ေပါ့ MD ပုလင္းဖင္ ေရ...မင္းအျပစ္အတြက္ ဒို.ႏွစ္ေယာက္ရဲ့
မဂၤလာေဆာင္ စရိတ္ကိုေတာ့မင္းတာ၀န္ယူရလိမ့္ မည္ေမာင္.........."
" ေအာင္မယ္ ...ေမာင္ေနာ္...သူ႕ကိုလည္းဘယ္သူကမွ
ခ်စ္ပါတယ္လို႕ အေျဖလည္းမေပးရေသးဘဲနဲ႕ .....'".
ထိုအခိုက္...ယင္းအခိုက္..လည္းေကာင္းအခိုက္မွာေပါ႔ ...
.ႏြယ္ေလးရဲ႕ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ
ခ်စ္မ်က္ေစာင္း တစ္စံုသည္
က်ေနာ္၏ ႏွလံုးသားထံ.............ရင္ကိုထိုးေဖါက္စူးေရာက္၀င္သြားပါေတာ႕သည္။
ဆက္လက္ႀကိဳးစားပါဦးမည္.......
တတိုင္းေမႊး။ ။
